Strona główna forum Muzyka klasyczna Kompozytorzy

Dyskusje o kompozytorach muzyki klasycznej, od Vivaldiego i Bacha przez Mozarta i Beethovena aż po Lutosławskiego i Góreckiego

Enrique Granados Campiña - ‘Hiszpański Chopin’

Postprzez Chiarodiluna » sobota, 15/09/18, 21:09

*************************************************************************************************************

Enrique Granados Campiña (‘Hiszpański Chopin’) (1867 – 1916): kompozytor i pianista.


Obrazek

Kiedy pianista Enrique Granados po raz pierwszy pojawił się na scenie 20 kwietnia 1890 roku, krytycy byli pod wielkim wrażeniem i zapowiadało to wszystko to, co miało artystycznie zaistnieć w najbliższej przyszłości. Jego gra przepełniona była, jak pisywali jemu współcześni, niezwykłą duchową delikatnością, dającą efekt fortepianowej poezji. Po ukończeniu studiów w Paryżu w 1889 roku, Granados powrócił do rodzimej Barcelony i rozpoczął karierę zawodową poprzez występy, komponowanie i nauczanie. W 1892 roku poślubił córkę waleckiego biznesmena (o zjawiskowym nazwisku), tj. Marię de los Desamparados Gal y Lloveras, …nazywaną dla pewnego uproszczenia Amparo. Pomimo oczywistych słabości hiszpańskokrwistego, przystojnego kompozytora do swoich studentek, które lubiły i nie omieszkiwały czasowo zajmować miejsce jego własnej żony, małżeństwo było udane, owocne i odporne na wszelkie pomniejsze kryzysy.

Obrazek

W jednym z listów do młodej żony kompozytor skreślił jak się później okazało złowróżbnie prorocze słowa: „kocham cię bardziej niż własne życie”. I tak..., przejmująco jawi się sama przedwczesna śmierć kompozytora. Zaproszony w 1916 roku na premierę inscenizacji swojego dzieła ‘Goyescas’ do Metropolitan Opera, wracał następnie z rodziną do Europy, ale przez Anglię, gdyż nie pasował rozkład żeglugowy bezpośredniego statku do Hiszpanii. Na kanale La Manche niemiecki u-boot storpedował ów zastępczy dla kompozytora statek. Żona Granadosa znalazła się w wodzie. Próba ratowania jej przez męża nie powiodła się i oboje utonęli osierocając sześcioro swoich dzieci. Ciał nigdy nie odnaleziono.

Obrazek

Muzyka Granadosa pozostaje zróżnicowana i wieloaspektowa, choć zasadniczo jawi się jako późnoromantyczna. Kompozytor pozostawał pod silnym wpływem XIX-wiecznego europejskiego romantyzmu, zwłaszcza muzyki Schumanna i Chopina. Granados i Schumann bezwiednie podzielali szereg poglądów. Obaj kompozytorzy oparli znaczną część swojej muzyki na nieustannym przetwarzaniu emocji, ożywionej przez bogactwo różnobarwnych rozwiązań harmonicznych.
Romanticism is not dead, ...i hope.
Avatar użytkownika
Chiarodiluna
Miłośnik
Miłośnik
 
Posty: 126
Skąd: Warszawa
Płeć: mężczyzna

Re: Enrique Granados Campiña - ‘Hiszpański Chopin’

Postprzez Chiarodiluna » niedziela, 16/09/18, 20:26

Pomimo powszechnego uznania jego dorobku za wyjątkowy hiszpański styl muzyczny, a nawet rzekomą reprezentację muzycznego nacjonalizmu, Granados pozostawił po sobie eklektyczną i bardzo poetycką spuściznę muzyczną, inspirowaną przede wszystkim szerokim zainteresowaniem sztuką jako taką. Miewał przydomek ‘ostatniego romantyka’, a także ‘hiszpańskiego Chopina’. Dokonał zresztą reorkiestracji pierwszej części Koncertu fortepianowego f-moll naszej narodowej dumy kompozytorskiej. Podobnie jak Chopin był niejako zmuszany do występowania na wielkoformatowych scenach, czego nie lubił, zawsze na skutek tremy emocjonalnie odchorowując każdy kolejny występ. Żadna pojedyncza charakterystyka właściwie jednak nie opisuje jego złożonej artystycznej osobowości. Wypracował indywidualny, niepodrabialny język wyrazu, który jest zwykle łatwo rozpoznawalny i pozostaje artystycznym zjawiskiem zarezerwowanym dla twórców najwybitniejszych.

Obrazek

Duże formy kompozycyjne, takie jak sonaty i koncerty, nigdy go nie pociągały. Jego artystyczna osobowość lepiej pasowała do krótszych, rapsodycznych form, szczególnie zaś wariacyjnych. Co osobliwe, chociaż Granados sam nie grał na gitarze, wiele jego utworów możemy usłyszeć przede wszystkim i w przeważającej mierze w wielu transkrypcjach na gitarę, najwyraźniej po to, by brzmiały "bardziej po hiszpańsku", w ramach budowania i podtrzymywania nacjonalistycznego mitu o owym prezentowanym przez niego wyjątkowo hiszpańskim stylu muzycznym. Podobne mity tworzone były w odniesieniu do naszego artystycznie uniwersalnego i całkowicie nieszablonowego Fryderyka Chopina.

Obrazek
Romanticism is not dead, ...i hope.
Avatar użytkownika
Chiarodiluna
Miłośnik
Miłośnik
 
Posty: 126
Skąd: Warszawa
Płeć: mężczyzna


Powrót do Kompozytorzy